Welkom op de website van Eduardus Leeuwenhoofd

De serenade die niet wordt gezonden

[couplet 1]

Daar zit hij op zijn knieën in het gras
Starend naar het raam waar zij gaan slapen
Ach, als zij maar één nachtje bij hem was
De laatste restjes moed bijeen aan’t rapen

Klaar om zijn geliefde te onthalen
Raakt hij van zijn slagingskans van streek
Wat kort geleden nog romantisch leek
Eindigt in teleurstelling en falen

[refrein]
Maar zijn wereld wordt iets mooier door dat lied
De wereld wordt iets rijker van die mooie melodie
Totdat de zanglijn hem ontschiet
Het eindigt in verstild melancholie

[couplet 2]

Monter zuigt hij lucht diep in zijn longen
Alsof hij zoeven is gestart
De serenade die niet wordt gezongen
Neuriet in het duister van zijn hart

Vergeten liefde stroomt door alle tonen
De fantasie in klanken omgezet
Steeds vaker blijft hij in die waarheid wonen
De dagelijkse eenzaamheid besmet

[refrein]
Maar zijn wereld wordt iets mooier door dat lied
De wereld wordt iets rijker van die mooie melodie
Totdat de zanglijn hem ontschiet
Het eindigt in verstild melancholie

[bridge]
Zij slaapt, en ziet de mooie klanken stromen
Terwijl er bloemen aan de kade staan
Waar komt die serenade toch vandaan?
Van die liefde kan ze enkel dromen

Wakker is het veel te ver van haar
Enkel ongesproken…