Welkom op de website van Eduardus Leeuwenhoofd

De strijd van alledag

Dit lied heb ik geschreven voor Linda Bromlewe.

[Couplet]
Ik word wakker, maar hou mijn ogen nog dicht,
De zon schijnt door de ramen, maar ik ben niet verlicht,
Ik zou uitgerust moeten zijn en tóch voel ik niks,
Dan fikse instincten naar indringend gemis,

Naar verraderlijke slaap, die bij mij is weggegaan,
Zo word ik gedwongen om te starten met mijn dag,
Dus, degin ik langzaamaan, weer met bestaan,
Ik kan het nauwelijks aan, mijn lijf weigert op te staan,

Ik hou mijn ogen nog gesloten, want ik voel contant angst,
Dat ik nachtmerries zie straks in mijn dagelijks leven,
Daar kan ik geen weerstand aan geven, wat maakt me dat bang,
Zodat ik bovenal, altijd naar de waarheid verlang,

Ik zoek mijn toevlucht in drank, ook in medicatie pijn,
Dus in kleine ontstijging aan mijn normale aardse zijn,
En de vernieling van mijn ziel vind ik fijn,
Omdat ik vind, dat een deel van mijn lichaam niet meer levend mag zijn.

[Refrein]
Zie het leven door mijn ogen,
Voel de pijn van alledag,
Het leven van een mens dat van zichzelf niet leven mag,
Dus weet ik wel, er komt een tijd,
Dat ik er niet meer ben,
Verloren van de tegenslag,
Die ik bij leven heb gekend…

[Couplet]
Gerukt uit de kern van mijn leven, en weg uit het moment,
Is mijn locatie onbekend, ik herken niet waar ik ben,
Ook niet,
Die persoon die mij laat doen wat ik doe,
Ik kijk in de spiegel en zie dat ik niet mijzelf ontmoet,

Ik zie toch bloed vloeien langs mijn armen! Voel niet de pijn,
Van de wonden in het lichaam dat van mij zou moeten zijn,
En de drang naar controle die me langzaam ontglijdt,
Verdrijft mijn entiteit, dan raak ik mijn masker kwijt.

Ineens besef: destructiviteit en pijn in mijn hart,
De dag is nog maar net gestart, ik ben nu al verward,
Wat is het hard, waarom voel ik nooit eens geluk,
En waarom ga ik onder al die stress en waanzin gebukt?

Het is een vicieuze cirkel, want eerst is er stress,
En stress resulteert dan in de greep naar het mes,
Dus met dat mes zet ik wonden en al kom ik dan bij,
Zorgen de wonden voor de stress en begint het opnieuw voor mij…..